Otwarcie III Konferencji Episkopatu Ameryki Łacińskiej Puebla, Meksyk

28 stycznia 1979 r.

Wydarzenie uważane obecnie za kluczowe w całej pielgrzymce. Przemówienie do biskupów Ameryki Łacińskiej postrzega się jako jedno z najważniejszych w całym pontyfikacie. Wobec istniejących nurtów teologii wyzwolenia, interpretujących przesłanie ewangeliczne przez pryzmat marksistowskich koncepcji walki klas i dopuszczających rewolucyjną przemoc dla położenia kresu wyzyskowi i niesprawiedliwości, Jan Paweł II argumentował, że Kościół nie potrzebuje systemów ideologii, żeby kochać i bronić człowieka oraz współdziałać w jego wyzwoleniu. Zamiast takiego zaangażowania papież przypomniał biskupom, że są oni nauczycielami Prawdy i ją nieustannie winni głosić oraz uczyć wyznawania wiary przyjętej w Kościele. Wystąpienie to papiescy słuchacze przyjęli na ogół dobrze.

Kolejność wydarzeń:

 

Raz jeszcze należy przypomnieć typową zasadę chrześcijańskiej nauki społecznej: dobra tego świata zostały pierwotnie przeznaczone dla wszystkich. Prawo do własności prywatnej jest słuszne i konieczne, ale tej zasady nie niweczy. Ciąży bowiem na własności „hipoteka społeczna”, czyli uznaje się jako jej wewnętrzną właściwość funkcję społeczną, mającą swoją podstawę i uzasadnienie właśnie w zasadzie powszechnego przeznaczenia dóbr. Nie można też w zaangażowaniu na rzecz ubogich pomijać owej szczególnej formy ubóstwa, jaką jest pozbawienie osoby ludzkiej podstawowych praw, w szczególności prawa do wolności religijnej, a także prawa do inicjatywy gospodarczej.

Jan Paweł II

Fragment przemówienia na III Konferencji Ogólnej Episkopatów Ameryki Łacińskiej w Puebla

  • Msza św. w seminarium Puebla
  • Przemówienie do uczestników spotkania ekumenicznego
  • Przemówienie podczas III Konferencji Generalnej Episkopatu Ameryki Łacińskiej

Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego. Wszystkie prawa zastrzeżone 2014r. wykonanie strony