Zofia Kossak-Szczucka

(1889-1968)

Pisarka. Studiowała w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Jej pierwszą książką była „Pożoga. Wspomnienia z Wołynia 1917-1919”, w której we wstrząsający sposób opisała rewolucję bolszewicką na Wołyniu. Pisarka tworzyła w okresie międzywojennym zarówno znakomite powieści historyczne, m.in. „Bez oręża”, „Król trędowaty”, „Krzyżowcy”, „Błogosławiona wina”, jak i bajki dla dzieci: chętnie czytane do dzisiaj „Kłopoty Kacperka góreckiego skrzata”. W 1936 r. otrzymała Złoty Wawrzyn Akademicki Polskiej Akademii Literatury, zaś w roku 1937 została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W czasie II wojny światowej stanęła na czele Frontu Odrodzenia Polski, będącego podziemną kontynuacją Akcji Katolickiej. Współtworzyła organizację „Unia”, z którą współpracował również Karol Wojtyła. W roku 1942 stworzyła Radę Pomocy Żydom „Żegota” – jedyną organizację zajmująca się wyłącznie ratowaniem Żydów przed zagładą w krajach okupowanych przez nazistowskie Niemcy. Za tę działalność odznaczona została po wojnie medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”. Aresztowana w roku 1943 trafiła do obozu w Auschwitz-Birkenau. W 1944 r. skazana po śledztwie na Pawiaku na karę śmierci. Uwolniona dzięki staraniom władz Polskiego Państwa Podziemnego. Brała udział w Powstaniu Warszawskim. Nie godząc się z komunistyczna okupacją w 1945 r. wyemigrowała do Wielkiej Brytanii. W 1957 r. wróciła do Polski. W roku 1964 podpisała list 34 w obronie swobody twórców do wypowiedzi. Utrzymywała kontakt z prymasem Wyszyńskim, który cenił jej twórczość. Po wojnie do jej najbardziej udanych pozycji należą: napisana na emigracji biblijna powieść „Przymierze”, poruszające wspomnienia z obozu koncentracyjnego „Z otchłani” i „Troja Północy” mówiąca o historii Słowian Połabskich. Jej książki wznawiane są w dużych nakładach.

Museum of John Paul II and the Primate. All rights reserved 2014. web design